เครื่องมือตรวจสอบความสามารถในการอ่าน

เครื่องมือตรวจสอบความอ่านง่ายของเราให้ภาพรวมที่ครบถ้วนว่างานเขียนของคุณอ่านง่ายเพียงใด พร้อมการแยกคะแนนที่ชัดเจนและคำอธิบายด้วยภาษาเข้าใจง่าย แต่คะแนนความอ่านง่ายก็ไม่ใช่ทั้งหมดของงานเขียนที่ดี

ไม่มีคะแนนความอ่านง่ายที่สมบูรณ์แบบ

ไม่มีคะแนนสมบูรณ์แบบค่าเดียวที่งานเขียนทุกชิ้นควรทำให้ถึง ผลลัพธ์ที่เหมาะสมขึ้นอยู่กับกลุ่มผู้อ่าน หัวเรื่อง และวัตถุประสงค์ของคุณ ผลความอ่านง่ายโดยทั่วไปแบ่งได้เป็นสองประเภท

คะแนนความง่ายในการอ่าน: Flesch Reading Ease ใช้มาตรวัด 0–100 ซึ่งคะแนนที่สูงกว่ามักหมายถึงข้อความอ่านง่ายกว่า

คะแนนระดับชั้นเรียนของสหรัฐฯ: Flesch-Kincaid, Gunning Fog, SMOG, Coleman-Liau และ ARI ประมาณระดับชั้นเรียนที่ผู้อ่านอาจต้องมีเพื่อเข้าใจข้อความ ระดับชั้นที่ต่ำกว่าย่อมดีกว่า

คะแนน Flesch Reading Ease

Flesch Reading Ease วัดว่างานเขียนของคุณอ่านง่ายหรือยากเพียงใดบนมาตรวัดตั้งแต่ 0 ถึง 100 โดยคะแนนที่สูงกว่าหมายถึงอ่านง่ายกว่า ขณะที่คะแนนที่ต่ำกว่าหมายถึงข้อความซับซ้อนกว่า

ใช้คะแนนนี้เป็นวิธีรวดเร็วในการประเมินความง่ายโดยรวมในการทำความเข้าใจเนื้อหาของคุณ

คะแนนระดับชั้นเรียนของสหรัฐฯ

สูตรความอ่านง่ายอีกห้าสูตรประมาณระดับชั้นเรียนของสหรัฐฯ ที่ผู้อ่านอาจต้องมีเพื่อเข้าใจงานเขียนของคุณ

ได้แก่

• Flesch-Kincaid Grade Level
• Gunning Fog Index
• SMOG Index
• Coleman-Liau Index
• Automated Readability Index (ARI)

ตัวอย่างเช่น คะแนน 8 โดยทั่วไปหมายถึงข้อความเขียนอยู่ในระดับการอ่านราวชั้นเกรดแปด

แต่ละสูตรคำนวณระดับชั้นเรียนต่างกัน Flesch-Kincaid ดูความยาวประโยคและจำนวนพยางค์ Gunning Fog และ SMOG ให้ความสำคัญกับคำที่ซับซ้อนหรือคำหลายพยางค์มากกว่า ขณะที่ Coleman-Liau และ ARI ใช้จำนวนตัวอักษรและความยาวประโยค

นั่นหมายความว่าคะแนนอาจต่างกันเล็กน้อย แทนที่จะยึดกับตัวเลขใดตัวเลขหนึ่งอย่างเจาะจง ให้ดูช่วงคะแนนโดยรวมเพื่อทำความเข้าใจว่างานเขียนของคุณเหมาะกับกลุ่มผู้อ่านที่คุณตั้งใจไว้หรือไม่